سکوت من از صدا پره.صداهایی که به هم کشیده میشن..از هم میگذرن..دور میشن و انگار که همینجان..زیر گوشت.صداهایی که می خوان شنیده بشن و نشنیده گرفته بشن..مثل حرفایی که هست.هست و به زبون نمیاد..یا میاد و به صداهای دیگه کشیده میشه..ازاونا میگذره..دور میشه وباز همینجاست..درست زیر گوشت

اما دیگه نه صدائیه که بشناسی نه حرفیه که بفهمی

فقط میاد و تا ابد تو سرت لونه میکنه

مگه اینکه گوشهات از سکوت من سنگین تر نباشه وحال شنیدن چند تا شعر داشته باشی..!

(من می خوام ازغزل های دور شروع کنم وبه غزلها وسپیدای نزدیک برسم)

. همراه شو عزیز...